-3.1.1. Blachy stalowe na nadwozia Blachy stalowe na nadwozia powinny charakteryzować się plastycznością i elastycznością oraz spawalnością. O rodzaju i jakości stosowanych blach decyduje przeznaczenie elementu, który ma być z nich wykonany. Przy doborze należy kierować się znajomością cech blachy nadwoziowej. Plastyczność blachy decyduje o jej podatności na rozciąganie i ściska­nie przy zmianie kształtu. Cecha ta decyduje o możliwości tłoczenia ele­mentów profilowych z blach. Większą plastycznością charakteryzują się blachy miękkie. Elastyczność blachy charakteryzuje jej zdolność do odkształceń sprę­żystych. Dużą sprężystość wykazują elementy głęboko tłoczone. Kształt głęboko tłoczonego elementu (naroża, zagięcia, wklęśnięcia) jest utrzy­mywany przez naprężenia wewnętrzne, powstałe podczas tłoczenia. Kształt pierwotny materiału będzie się utrzymywał do chwili zastoso­wania nacisku przewyższającego wewnętrzne naprężenia. Blacha będzie próbowała odzyskać swój kształt pierwotny, o ile zastosowany nacisk nie przekroczy wartości granicy sprężystości materiału blachy. Sprężystość materiału blachy rośnie ze zwiększeniem jej trwałości. Blacha miękka wykazuje mniejszą elastyczność. Do produkcji nadwozi stosuje się blachy miękkie (mniej elastyczne, bardziej plastyczne). Cech sprężystości nabiera element w trakcie tłoczenia. Staje się on w ten sposób bardziej odporny na odkształcenia plastyczne. • Spawalność blach jest cechą pozwalającą na wykonanie połączeń zgrze­wanych bez obniżenia własności wytrzymałościowych blachy i połączenia. Własności blach stalowych nadwoziowych są określone w normie PN-71/H-92143. Są to blachy walcowane na zimno o grubości 0,5—2,5 mm. Klasyfikacja blach dotyczy jakości powierzchni i własności mechanicz­nych i technologicznych. W zależności od jakości powierzchni blachy te dzieli się na trzy rodzaje: la — blachy o najlepszej jakości powierzchni, przeznaczone na zewnętrz­ne części nadwozia samochodów osobowych oraz na części podle­gające powlekaniu galwanicznemu, Ib — blachy o dobrej jakości powierzchni, przeznaczone na widoczne wewnętrzne części samochodów osobowych, zewnętrzne części nad­wozi autobusów i mikrobusów, motocykli, kabin samochodów cię­żarowych i innych pojazdów, II — blachy o zwykłej jakości powierzchni o różnorodnym wyglądzie, przeznaczone na wewnętrzne części wszystkich pojazdów produko­wanych przez przemysł motoryzacyjny. W zależności od własności mechanicznych i technologicznych blachy dzieli się na pięć kategorii: SSB — blachy na szczególnie trudne do wykonania wytłoczki o złożo­nym kształcie, o dużym stopniu miejscowego odkształcenia wy­stępującego podczas tłoczenia, SB — blachy na bardzo trudne do wykonania wytłoczki o złożonym kształcie i dużym stopniu miejscowego-odkształcenia występują­cego podczas tłoczenia, B — blachy do wykonywania wytłoczek wymagających bardzo głębo­kiego tłoczenia, G — blachy do wykonania wytłoczek wymagających głębokiego tło­czenia, T — blachy do wykonania wytłoczek wymagających zwykłego tło­czenia. Tłoczność blach przy tej klasyfikacji jest określona za pomocą próby Erichsena. Próba jest wykonana na przyrządzie, który składa się z ma­trycy i zakończonego kulisto stempla. Poddawana próbie blacha jest tło­czona kulistym stemplem do chwili ukazania się pierwszego pęknięcia. Głębokość wgłębienia, wyrażona w milimetrach, określa tłoczność blachy. W zależności od możliwości wykorzystania powierzchni arkusza bla­chy rozróżnia się dwie klasy: blachy pierwszej klasy — bez oznaczenia, blachy drugiej klasy — oznaczone „Z". Ponadto rozróżnia się blachy: WD — wysokiej dokładności wykonania grubości, D — podwyższonej dokładności wykonania grubości, bez znaku — zwykłej dokładności wykonania grubości. W celu ochrony przed korozją podczas transportu i składowania bla­chy powleka się cienką warstwą oleju konserwacyjnego (np. Antykor 4).